Towarzyszyliśmy oficjalnemu otwarciu 31. Międzynarodowego Festiwalu Sztuki Lalkarskiej, który w piątek 15 maja rozpoczął się w Bielsku-Białej. Inaugurację połączono ze spektaklem „Dracula – Sen Lucy” grupy Plexus Polaire z Francji i Norwegii. Pierwszy dzień festiwalu pokazał jednak znacznie więcej: dziecięcego „Lwa i ptaka”, szkocki „Ragnarok” oraz plenerowy „Sen Herberta”, który wieczorem wyprowadził teatr na ulice miasta.

Festiwal wystartował punktualnie o 16:00, w obecności przedstawicieli władz miasta, samorządu, instytucji kultury, ludzi teatru, partnerów i sponsorów. Dyrektor Teatru Lalek Banialuka Jacek Popławski podziękował swojej wieloletniej poprzedniczce Lucynie Kozień i przypomniał idee, które wyznaczają sens wydarzenia: dobro, prawdę, wolność i komunikację.

O znaczeniu festiwalu dla miasta i kultury mówili także zaproszeni goście, m.in. senator Agnieszka Gorgoń-Komor oraz europosłanka Mirosława Nykiel. Oficjalnego otwarcia 31. Międzynarodowego Festiwalu Sztuki Lalkarskiej dokonał zastępca prezydenta Bielska-Białej Igor Kliś.

„Dracula - Sen Lucy” - mocny początek festiwalu

Inauguracja festiwalu została połączona ze spektaklem „Dracula – Sen Lucy” grupy Plexus Polaire (Francja, Norwegia). To swobodna interpretacja Stokera, ale opowiedziana przede wszystkim z perspektywy Lucy. Przedstawienie miało klimat gotyckiego horroru i od początku wciągnęło widza w mroczny, senny świat – bardziej obrazami i nastrojem niż klasycznie prowadzoną fabułą. 

::photoreport{"type":"see-button","item":"950"}

Najmocniej działała forma: na scenie spotkali się aktorzy i lalki naturalnej wielkości, animowane na oczach widzów przez aktorów-lalkarzy. To właśnie ta „widoczna” animacja robiła robotę – granica między żywym ciałem a lalką zaczynała się rozmywać, przez co całość była jednocześnie niepokojąca i wciągająca. Filmowa estetyka, senna logika scen i gęsty mrok składały się na pokaz, który z pewnością robil wrażenie: pierwszy spektakl festiwalu od razu postawił poprzeczkę wysoko.

„Ragnarok”: gliniane figurki i świat, który się kruszy

Tego samego dnia na scenie na piętrze widzowie zobaczyli spektakl „Ragnarok” grupy Tortoise in a Nutshell (Szkocja). Punkt wyjścia był prosty i mocny: złoty czas się kończy, zima trwa już trzy lata, słońce trzyma się nisko nad horyzontem, a świat – razem z rodzinami, które próbują w nim przetrwać – zaczyna się kruszyć. W tej scenerii dziewczynka i jej brat ruszają przed siebie, w stronę miejsca, które ma być bezpieczniejsze, choć nikt nie daje gwarancji, że cokolwiek tam na nich czeka.

Największą siłą tego przedstawienia były obraz i forma. Na scenie pojawiły się dziesiątki ręcznie wykonanych glinianych figurek, które budowały cały mikroświat – pełen detali, a jednocześnie surowy i chłodny jak sama opowieść. Spektakl mieszał dawne mity z bardzo współczesnym sposobem opowiadania: była muzyka, gęsty klimat i sceny tworzące kolejne kadry. 

Dla najmłodszych, bez słów: „Lew i ptak” z Kowna

W piątek do południa było też coś dla najmłodszych. Na małej scenie Teatru Polskiego pokazano „Lwa i ptaka” w wykonaniu Państwowego Teatru Lalki w Kownie (Litwa) – przedstawienie dla dzieci prowadzone całkowicie bez słów. Zamiast dialogów był obraz i ruch: historia opowiadana gestem, tempem scen i tym, co dzieje się między postaciami, kiedy na chwilę robi się cicho.

Plenerowe widowisko „Sen Herberta” na Placu Chrobrego

Największą atrakcją pierwszego dnia festiwalu było plenerowe widowisko „Sen Herberta” zespołu Compagnie des Quidams. W piątkowy wieczór przez centrum przeszła parada z dwóch punktów – z placu Wojska Polskiego i bielskiej Starówki – prowadzona przez ogromne, podświetlane postaci na szczudłach. Najpierw wyglądały jak długie białe sylwetki wyłaniające się z ciemności, potem stopniowo „rosły” i zmieniały się w świetlne figury mające około czterech metrów.

::photoreport{"type":"see-button","item":"953"}

Poruszały się bardzo powoli i co chwilę zatrzymywały się, jakby czekały na tych, którzy zostali z tyłu – prostymi gestami i ruchem dłoni wyraźnie zapraszały, żeby iść dalej za nimi. Finał odbył się na placu Chrobrego, gdzie tłumnie zgromadzona publiczność oglądała pokaz w skupieniu, przy hipnotycznej muzyce i scenie wokół błyszczącej gwiazdy, która majestatycznie uniosła się w górę.

Różne języki teatru na dobry początek

Pierwszy dzień festiwalu pokazał też, jak różnymi językami potrafi mówić ten festiwal: od mrocznego teatru formy i pracy z lalką, przez gęste, plastyczne widowisko, aż po plener, który wciąga całe ulice. Taka rozpiętość środków i pomysłów to obiecująca zapowiedź kolejnych dni – jeśli dalej będzie równie konsekwentnie i odważnie, widzowie nie będą się nudzić.

PRZECZYTAJ TAKŻE:

31. Międzynarodowy Festiwal Sztuki Lalkarskiej - zobacz program