- Rekordowe w skali ogólnopolskiej wyniki frekwencyjne dowodzą, że teatr znalazł sposób na dotarcie do szerokiej publiczności. Stało się to jednak nie za sprawą kontynuacji linii repertuarowej Roberta Talarczyka, ale z powodu jej autorskiego ukształtowania przez obecnego dyrektora Witolda Mazurkiewicza w taki sposób, by tę masowość osiągnąć – czytamy w książce Andrzeja LINERTA pt. „Teatr Apollina i jego muz – tom drugi”, stanowiącej kronikę dziesięciolecia Teatru Polskiego w Bielsku-Białej w latach 2015-2025.

Prof. dr hab. Andrzej Linert należy do grona wybitnych teatrologów. Jest emerytowanym wykładowcą Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Urodzony w 1944 roku w Komorowicach Krakowskich (dzisiejsza dzielnica Bielska-Białej) zasłynął jako autor licznych rozpraw i książek o teatrach w regionie śląskim – Katowicach, Zabrzu i Bielsku-Białej. W okresie 1974-1981 był, co z pewnością warto odnotować, kierownikiem literackim bielskiego Teatru Lalek BANIALUKA. Od 2013 roku legitymuje się tytułem profesora zwyczajnego nauk humanistycznych.

W piątkowy wieczór 21 listopada wziął udział w autorskim spotkaniu ze swoimi czytelnikami i miłośnikami sztuki scenicznej. Zorganizowano je na Małej Scenie Teatru Polskiego w B-B. Spotkanie prowadził Janusz Legoń, dawny kierownik literacki placówki, a cenną sposobnością ku temu była właśnie najnowsza książka Linerta, wydana z okazji przypadającej obecnie rocznicy 135-lecia istnienia beskidzkiego przybytku Melpomeny. Na scenie zasiadł też Witold Mazurkiewicz, kierujący nieprzerwanie bielskim teatrem od 12 lat.

Autor książki opisuje w niej wszystkie powstałe w minionej dekadzie spektakle – od musicali i komedii muzycznych poprzez klasykę polską i europejską aż do adaptacji współczesnej prozy. 148-stronicowa monografia zawiera również wnikliwe analizy artystyczne, refleksje nad repertuarem, a także sylwetki twórców widowisk. Bezspornym walorem wydawniczej pozycji z 2025 roku jest szczegółowe kalendarium premier z dziesięciu minionych lat oraz bibliografia recenzji cytowanych z drobiazgową dokładnością. Trzeba stwierdzić, że napisanie takiej książki wymagało mrówczej pracy i benedyktyńskiej doprawdy cierpliwości.

Żródłem niewątpliwej satysfakcji zawodowej dla niżej podpisanego jest fakt wielokrotnego przytoczenia w książce fragmentów moich recenzji widowisk prezentowanych na deskach TP. Prof. Linert cytuje dosłownie niektóre z moich spostrzeżeń i opinii publikowanych na łamach „Kroniki Beskidzkiej” oraz na portalu internetowym „Bielskirynek.pl”. Czytelnicy książki „Teatr Apollina i jego muz” mogą z łatwością dowiedzieć się, że o bielskich przedstawieniach pisało w prasie i rodzimych mediach elektronicznych aż kilkudziesięciu różnych recenzentów z całego dosłownie kraju. Nierzadko zdarzało się, że były to oceny entuzjastyczne, czemu trudno się dziwić, bo opisywane przez nich spektakle wyróżniały się świetnym humorem, a publiczność śmiała się do rozpuku (farsa „Mayday” Raya Cooneya zgromadziła np. na widowni w analizowanym przez autora okresie 13185 widzów).

Prof. Linert opowiadał ze swadą o swoim życiu prywatnym, ale przede wszystkim o burzliwej działalności bielskiego teatru, żarówno w dawnych (niemieckojęzycznych) czasach, jak i w okresie powojennym – od 1945 roku. Pod koniec dwugodzinnego spotkania udzielał chętnie odpowiedzi na (niełatwe w kilku przypadkach) pytania z sali. Zainteresowani mieli możliwość uzyskania pamiątkowych autografów Profesora na kartach jego książki, z czego skwapliwie – rzecz jasna – skorzystałem, nie ukrywając absolutnie swojej radości.