Ryk motocykli na pionowej ścianie, akrobacje kilka metrów nad ziemią, komedia bez słów i ogromny statek sunący wśród publiczności. Przez trzy dni Bielsko-Biała stała się sceną teatru ulicznego i nowego cyrku. Projekt „Sąsiedzi” pokazał, że do stworzenia widowiska wystarczą czasem dwa rekwizyty i akordeon, a innym razem potrzeba zabytkowej beczki, ognia oraz konstrukcji przypominającej Arkę.

Ryk silników, gitara i jazda po pionowej ścianie. „Ściana Śmierci” przed Ratuszem

Przez trzy dni, przechodząc obok placu Ratuszowego, można było usłyszeć ryk silników, okrzyki widzów i dźwięki gitary elektrycznej. Na parkingu przed Ratuszem francuski kolektyw Le Mur de la Mort prezentował swój flagowy spektakl „Mortel jus de Mortel”, ożywiając legendarną tradycję jarmarcznej „Ściany Śmierci”.

Centralnym punktem widowiska była gigantyczna drewniana beczka, po której pionowych ścianach pędzili motocykliści. Konstrukcja została pierwotnie zbudowana w latach 30. XX wieku w Stanach Zjednoczonych. Według organizatorów jest jedną z zaledwie trzech nadal działających tego typu beczek na świecie.

Najpierw trzeba było wejść po schodach na drewniany podest i zajrzeć do środka. Na dole czekały motocykle, artyści i muzycy. Chwilę później rozmowy publiczności zagłuszył pierwszy silnik.

Motocyklista rozpędzał maszynę na dnie beczki, a następnie wjeżdżał coraz wyżej. Po kilku okrążeniach pędził już niemal na wysokości twarzy widzów. Z bliska można było zobaczyć każdy ruch, poczuć drżenie konstrukcji, podmuch powietrza i zapach spalin. Tego efektu specjalnego nie trzeba było generować komputerowo.

Kiedy motocykl po raz pierwszy pojawiał się tuż pod barierką, część publiczności odruchowo cofała się o krok. Po chwili wszyscy ponownie pochylali się do przodu. Ciekawość szybko wygrywała z rozsądkiem.

Motocykliści zwiększali tempo, puszczali kierownicę i wyciągali ręce w stronę widzów. Najwięcej emocji wywoływały przejazdy trzech maszyn jednocześnie. Jeźdźcy mijali się z ogromną precyzją, tworząc mechaniczną karuzelę napędzaną benzyną.

Dzieci zasłaniały uszy, ale nie odrywały wzroku. Dorośli robili podobnie, tylko nieco dyskretniej. Telefony szybko poszły w górę, choć nagranie nie mogło oddać hałasu, drgań podestu ani atmosfery panującej wewnątrz beczki.

„Mortel jus de Mortel” nie był wyłącznie pokazem motocyklowych umiejętności. Muzyka grana na żywo, teatralne gesty, humor i kontakt z publicznością przenosiły widzów do świata dawnych wędrownych jarmarków. Bez ekranów i cyfrowych sztuczek. Wystarczyły zabytkowa konstrukcja, motocykl, precyzja oraz spora dawka odwagi.

Po ostatnim przejeździe silniki zamilkły, ale ich ryk jeszcze przez chwilę pozostawał w uszach. Prawa fizyki ostatecznie wróciły do normy. Przynajmniej do następnego pokazu.

ZOBACZ FOTORELACJĘ Z WYDARZENIA

::photoreport{"type":"see-button","item":"1070"}

Dwóch włóczęgów, akordeon i kontrolowany chaos. Los Hobos rozbawili publiczność

Na scenę weszli jak ludzie, którzy pomylili pociąg, stację i prawdopodobnie również własny plan dnia. Zostały im rekwizyty, akordeon i przekonanie, że jakoś uda się opanować sytuację. Nie udało się - i właśnie na tym polegał cały urok spektaklu.

„The Ambiguous Vagabonds” niemieckiego duetu Los Hobos to niewerbalne widowisko łączące teatr fizyczny, cyrk, klaunadę i muzykę na żywo. Bez jednego wypowiedzianego zdania artyści opowiedzieli historię dwóch wędrowców, którzy raz sobie pomagają, a chwilę później skutecznie komplikują nawet najprostsze zadanie.

Była żonglerka, akrobatyka, balansowanie i seria efektownych niepowodzeń. Każdy numer zaczynał się obiecująco, po czym sytuacja szybko wymykała się spod kontroli. Jeden próbował ratować przedstawienie, drugi zazwyczaj dokładał nowy problem.

Najmłodsi widzowie reagowali głośnym śmiechem na upadki, miny i sceniczne katastrofy. Spektakl został jednak entuzjastycznie przyjęty nie tylko przez dzieci. Dorośli docenili nawiązania do kina niemego, precyzyjny humor i fakt, że pod pozornym chaosem kryła się bardzo dobrze zaplanowana komedia.

Los Hobos pokazali, że nie potrzeba słów ani wielkiej scenografii, by porwać publiczność. Wystarczy dwóch artystów, akordeon, kilka rekwizytów i talent do robienia bałaganu z wyjątkową elegancją.

ZOBACZ FOTORELACJĘ Z TEGO WYDARZENIA

::photoreport{"type":"see-button","item":"1082"}

Sztuka balansu przy Studiu Filmów Rysunkowych

Najpierw wszyscy patrzyli w górę. Potem jeszcze wyżej. Kiedy wzrok wreszcie odnajdywał taśmę zawieszoną nad ziemią, pojawiało się jedno pytanie: kto właściwie zamierza na to wejść?

Patrycja i Grzegorz ze Sztuki Balansu pokazali, że highline może być czymś więcej niż spacerem po cienkiej taśmie. Były dynamiczne odbicia, figury, nagłe zatrzymania i kontrolowane upadki na asekurację.

Publiczność śledziła każdy ruch z zadartymi głowami. Co chwilę słychać było brawa, okrzyki i westchnienia ulgi. Największe wrażenie robiły precyzja i swoboda ruchów. To, co z dołu wyglądało lekko, wymagało ogromnej siły, koncentracji i doświadczenia.

Pokaz połączył sport, akrobatykę i teatr ruchu. Po jego zakończeniu ziemia wydawała się wyjątkowo stabilna, bezpieczna i całkiem rozsądna.

Miłosny pojedynek kilka metrów nad ziemią. BoCirk pokazał „On The Road”

Dwóch mężczyzn, jedna kobieta i rywalizacja o jej względy. Historia znana od wieków, choć tym razem zamiast kwiatów i romantycznych deklaracji pojawiły się lina, trapez, akrobatyczne koło i spora odporność na upadki.

Czeska grupa BoCirk zaprezentowała przy Studiu Filmów Rysunkowych spektakl „On The Road” – dynamiczne widowisko łączące nowy cyrk, teatr ruchu, taniec i humor. Bez rozbudowanych dialogów artyści opowiedzieli historię miłosnego trójkąta, w którym każdy kolejny popis miał pomóc zdobyć przewagę nad rywalem.

Panowie wspinali się, balansowali i wykonywali coraz bardziej efektowne figury. Oczywiście żaden nie zamierzał odpuścić, bo gdy w grę wchodzi kobieta, rozsądek zwykle jako pierwszy schodzi ze sceny.

Publiczność raz wybuchała śmiechem, a chwilę później milkła, śledząc akrobatyczne ewolucje. Artyści umiejętnie budowali napięcie, przechodząc od komicznych przepychanek do scen wymagających precyzji, siły i pełnego zaufania do partnerów.

Szczególnie dobrze spektakl przyjęli najmłodsi widzowie, którzy żywo reagowali na kolejne potknięcia, miny i nieudane próby zaimponowania bohaterce. Entuzjazmu nie brakowało jednak również wśród dorosłych. Bo choć widowisko było lekkie i zabawne, akrobatyczne popisy niejednokrotnie sprawiały, że widzowie na moment wstrzymywali oddech.

„On The Road” pokazał, że do opowiedzenia czytelnej historii nie potrzeba wielu słów. Wystarczą gest, ruch, dobrze rozegrana pauza i odrobina kontrolowanego chaosu. BoCirk połączył cyrkową sprawność z teatralnym humorem, tworząc widowisko rodzinne, dynamiczne i przyjęte przez bielską publiczność z dużym entuzjazmem.

A kto ostatecznie wygrał miłosny pojedynek? W nowym cyrku odpowiedź nie jest najważniejsza. Liczy się to, kto wyżej się wspiął, efektowniej spadł i szybciej udawał, że dokładnie tak miało być.

ZOBACZ FOTOGALERIĘ Z TEGO WYDARZENIA

::photoreport{"type":"see-button","item":"1073"}

„Arka” przepłynęła przez Bielsko-Białą. Monumentalne widowisko Teatru Ósmego Dnia

Parking przy ulicach PCK i Broniewskiego zamienił się w sobotni wieczór w plenerową scenę. Teatr Ósmego Dnia zaprezentował w Bielsku-Białej „Arkę” – jedno ze swoich najbardziej znanych widowisk.

Spektakl rozpoczął się o godz. 21.30. Zapadający zmrok pozwolił w pełni wykorzystać światło, ogień i ruchomą scenografię. Nie było wyraźnej granicy między sceną a widownią. Aktorzy pojawiali się między publicznością, a centralny element przedstawienia – wielopoziomowy metalowy statek – przesuwał się po placu.

Konstrukcja zmieniała się wraz z kolejnymi scenami. Była statkiem, domem, schronieniem i miejscem modlitwy. Metalowe żagle odbijały światło reflektorów, a w finale nad konstrukcją rozwinęły się purpurowe skrzydła.

Bohaterami „Arki” są wędrowcy: ludzie, którzy opuścili swoje miejsce i szukają nowego domu. Spektakl nie opiera się na dialogach. Historię budują ruch, muzyka, światło i obrazy.

Przedstawienie powstało w 2000 roku, ale jego temat nie stracił aktualności. Opowieść o uchodźcach, tułaczach i ludziach zmuszonych do przekraczania granic można odczytywać w kontekście współczesnych migracji i wojen.

Teatr Ósmego Dnia nie narzuca jednej interpretacji. Kolejne sceny tworzą raczej serię obrazów niż tradycyjną fabułę. Widz sam decyduje, czy ogląda biblijną Arkę Noego, statek emigrantów, czy symbol domu, którego nie można zabrać ze sobą.

Największe wrażenie robiła skala scenografii i sposób jej wykorzystania. Statek nie pozostawał nieruchomą dekoracją. Przemieszczał się między widzami, otwierał i zmieniał kształt.

Bliskość aktorów oraz konstrukcji sprawiała, że publiczność nie obserwowała spektaklu z dużej odległości. W wielu momentach znajdowała się niemal w środku wydarzeń.

Po zakończeniu przedstawienia scenografia zatrzymała się, a widzowie nagrodzili zespół brawami. Teatr Ósmego Dnia pozostawił w Bielsku-Białej jeden wyraźny obraz: ogromny statek z purpurowymi skrzydłami, sunący wśród publiczności.

ZOBACZ FOTORELACJĘ Z TEGO WYDARZENIA

::photoreport{"type":"see-button","item":"1079"}