Blisko 400 zgłoszeń, cztery kategorie wiekowe, miesiące przesłuchań i jeden wieczór, który miał rozstrzygnąć wszystko. 13 lutego 2026 roku scena Bielskiego Centrum Kultury im. Marii Koterbskiej stała się areną młodzieńczych ambicji, tremy i pierwszych poważnych marzeń o estradzie. Finał ogólnopolskiego konkursu wokalnego „Głos Pokolenia” pokazał, że w Polsce nie brakuje talentów.

Finał w sercu Bielska-Białej

Gala finałowa odbyła się w Bielskim Centrum Kultury im. Marii Koterbskiej – miejscu, które od lat gości zarówno uznanych artystów, jak i młodych wykonawców stawiających pierwsze kroki na scenie. Tego wieczoru na widowni dominowali rodzice z telefonami w dłoniach, nauczyciele muzyki z czujnym uchem i rówieśnicy finalistów, którzy przyszli kibicować swoim.

Organizatorem wydarzenia było Bielskie Centrum Kultury we współpracy z Fundacja Non-Stop. Pomysłodawcami projektu są duet Alien i Majtis, którzy od początku podkreślali, że nie interesuje ich kolejny telewizyjny format z efektowną dramaturgią i szybkim werdyktem. Chodziło o coś innego: o doświadczenie.

Kilka etapów, jedna scena

Do konkursu zgłosiło się blisko 400 uczestników z całej Polski, a nawet spoza jej granic. Jedna z uczestniczek przyjechała na przesłuchania z Niemiec. Eliminacje odbywały się w kilku etapach, w podziale na cztery kategorie wiekowe: 7–11 lat, 12–15 lat, 16–20 lat oraz zespoły. Najmłodsza grupa – 3–6 lat – kwalifikowała się do finału na podstawie nagrań przesłanych online.

To rozwiązanie, w dobie cyfrowej codzienności, okazało się nie tylko praktyczne, ale i demokratyczne. Nie każdy ma możliwość przyjechać na przesłuchania do dużego miasta. Nagranie w domowym zaciszu bywa pierwszym krokiem do oswojenia tremy.

Ostatecznie jury wyłoniło 19 laureatów, którzy zaprezentowali się podczas gali finałowej w Bielsku-Białej. Dziewiętnaście historii, dziewiętnaście temperamentów, dziewiętnaście sposobów na to, by powiedzieć coś własnym głosem.

Jury: zamiast surowości – wsparcie

W skład jury weszli: Alien i Majtis, Ewelina Lisowska oraz Fanka. Każde z nich reprezentuje inny muzyczny świat, inne doświadczenie sceniczne i inną wrażliwość.

– Nie jesteśmy tu po to, by podcinać skrzydła, ale by dmuchać w pióra – mówił podczas jednego z etapów Majtis.

W czasach, gdy młodzi artyści często poddawani są natychmiastowej, bezwzględnej ocenie w mediach społecznościowych, taki ton brzmi niemal jak manifest. Konkurs „Głos Pokolenia” od początku miał być przestrzenią edukacyjną. Bez czerwonych przycisków, bez spektakularnych porażek, bez publicznego „odpada pan”.

Wieczór poprowadził niezastąpiony w takich sytuacjach Michał Sandecki.

Koncerty, które rozgrzały salę

Zanim jury ogłosiło werdykt, scena należała do gości specjalnych. Ewelina Lisowska wykonała swój przebój „W stronę słońca”. Publiczność – w znacznej mierze młoda – nie potrzebowała zachęty. Refren wybrzmiał chóralnie, a sala szybko zamieniła się we wspólne karaoke.

Potem przyszedł czas na gospodarzy projektu, duet Alien i Majtis. Już po pierwszych taktach publika poderwała się z miejsc. Był taniec, były uniesione ręce, było to, co w koncertach najcenniejsze – poczucie wspólnoty.

W tym sensie gala nie była jedynie konkursem. Była świętem młodej energii.

Grand Prix i konkretne nagrody

Grand Prix zdobył duet Lenaielo & Dedcat – Lena Leśniewska i Jeremi Fijak z Bielska-Białej. Młodzi wykonawcy zajęli również pierwsze miejsce w kategorii zespołów. Nagroda nie ogranicza się do oklasków – zwycięzcy Grand Prix nagrają utwór z duetem Alien i Majtis. To już realny krok w stronę profesjonalnej sceny.

Laureaci pierwszych miejsc w poszczególnych kategoriach otrzymali nagrody finansowe w wysokości 1000 złotych. Kwota może nie oszałamia, ale w przypadku młodych artystów bywa pierwszym sygnałem, że ich praca ma wymierną wartość. Pierwsze miejsca zdobyli: Lena Błachut (kategoria 3–6 lat), Maja Handzlik (7–11 lat), Marcel Kózka (12–15 lat) oraz Emilia Pietrzak (16–20 lat). Dla wielu uczestników był to początek przygody z muzyką i sceną — i to wydaje się w tym wszystkim najważniejsze.

Mały Radosław i nieplanowany bis

Jednak wieczór – jak to często bywa – miał swojego nieoczekiwanego bohatera. Mały Radosław Ochota ze Środy Śląskiej, zdobywca trzeciego miejsca w najmłodszej kategorii, po odebraniu nagrody ponownie stanął przed mikrofonem. W scenariuszu gali nie było bisu. W planach Radosława – był.

Wykonał utwór „Pociąg” z repertuaru Alien i Majtis. Z determinacją, która u dorosłych bywa rzadka, a u dzieci – bezcenna. Publiczność nagrodziła go owacją, która nie była kurtuazją. Była odpowiedzią na autentyczność.

I być może właśnie w tym geście – w tej potrzebie, by jeszcze raz wyjść na scenę – zawiera się sens takich konkursów.

Miasto mówi „tak”

Podczas wręczania nagród obecny był prezydent Bielska-Białej, Jarosław Klimaszewski, który zapewnił, że nie widzi przeszkód, by konkurs miał swoją kontynuację w przyszłym roku.

To deklaracja ważna nie tylko symbolicznie. Wsparcie samorządu dla inicjatyw kulturalnych bywa czynnikiem decydującym o ich przetrwaniu. A zainteresowanie – zarówno uczestników, jak i publiczności – wskazuje, że „Głos Pokolenia” trafił w realną potrzebę.

Więcej niż konkurs

„Głos Pokolenia” nie próbuje konkurować z telewizyjnymi talent show. Nie obiecuje natychmiastowej kariery ani kontraktu płytowego po jednym występie. Oferuje coś innego: scenę, mikrofon i uważność.

Dla wielu uczestników był to pierwszy występ przed tak liczną publicznością. Pierwsze światła reflektorów, pierwsze profesjonalne nagłośnienie, pierwsze wyjście zza kulis z bijącym sercem. To doświadczenia, które – niezależnie od dalszej drogi – zostają na lata. Bo czasem ważniejsze od wygranej jest to, że ktoś usłyszał twój głos.

Co dalej?

Finał w Bielsku-Białej zamknął pierwszą edycję projektu, ale wszystko wskazuje na to, że nie ostatnią. Jeśli inicjatywa utrzyma swój wspierający charakter i merytoryczny poziom, może stać się stałym punktem na mapie młodzieżowych wydarzeń muzycznych w Polsce.