Życie jest pełne paradoksów i osobliwości. W niektórych miastach likwiduje się bezlitośnie teatry muzyczne, traktując je jako zbędne czy szkodliwe wręcz zawalidrogi w lokalnym rozwoju (wymowny przykład – unicestwiony przez polityków po kilkudziesięciu latach istnienia Gliwicki Teatr Muzyczny). W innych zakątkach kraju rozbudowuje się zaś – dla zupełnej odmiany – lokalne teatry, poszerzając je o dodatkowy muzyczny profil działalności. Tak stało się w Bielsku-Białej, w którym od pewnego czasu funkcjonuje z powodzeniem prężna orkiestra teatralna o egzotycznej nazwie LA NOSTRA BANDA.

W spektakularny sposób dała ona znać o sobie w ostatnich dniach. W drugi weekend sierpnia była muzycznym filarem dwóch atrakcyjnych imprez plenerowych w Polskiej Stolicy Kultury’2026. Ich pomysłodawcą był Witold Mazurkiewicz - dyrektor Teatru Polskiego. Głównym konstruktorem, jeśli w ogóle można użyć takiego metaforycznego określenia, stał się zaś Jacek Obstarczyk, nietuzinkowy artysta muzyczny o wielu różnych wcieleniach – pianista, kompozytor, aranżer i dyrygent LNB.

Z wiedeńskim rodowodem muzycznym

Urodzony w 1988 roku w rodzinie muzycznej w Oświęcimiu może się poszczycić imponującym wykształceniem artystycznym. Studiował m.in. (choć nie tylko) w prestiżowym Uniwersytecie Muzyki i Sztuk Scenicznych w Wiedniu, który wraz z amerykańską placówką edukacyjną Juilliard School z Nowego Jorku jest uznawany za najlepszą uczelnię muzyczną na świecie.

Oprócz muzyki klasycznej Obstarczyk zajmuje się również innymi gatunkami, jak jazz, gospel, soul, pop i rock. Ma na swoim koncie sporo cennych nagród i wyróżnień. Przed kilkoma laty otrzymał (wraz ze swoim zespołem The ThreeX) Grand Prix oraz złoty medal na Międzynarodowym Konkursie Muzyki Kameralnej w japońskiej Osace.

W sobotni wieczór wakacyjny 8 sierpnia zaserwował mieszkańcom Bielska-Białej niezwykłą potańcówkę śródmiejską na placu wokół teatralnej fontanny. Do tańca przygrywała tam dyrygowana przez niego LA NOSTRA BANDA. Stworzył on także ciekawe aranżacje wszystkich utworów zaprezentowanych podczas dwugodzinnej imprezy.

Pląsali w stylu „retro”

Niepodzielnie królował swing. Rozbrzmiewały zwłaszcza nieśmiertelne szlagiery z bogatego dorobku Marii Koterbskiej, ale też niezapomniane standardy taneczne z repertuaru amerykańskiej orkiestry Glenna Millera (puzonisty i lidera świetnego big-bandu sprzed lat). Śpiewali natomiast artyści związani z bielskim teatrem: Dominika Handzlik, Karol Jasiński, Wiktoria Węgrzyn-Lichosyt, Żaneta Rus, Widać było gołym okiem, że słynne przeboje millerowskie (a zwłaszcza mega-hit pt. „In the mood” z 1939 roku) dodają tanecznego animuszu uczestnikom imprezy.

Ich liczba sięgała niemal dwóch tysięcy osób bawiących się radośnie w stylu „retro”. Z myślą o nich czwórka wokalistów przypomniała wielki szlagier królowej polskiego swingu – „Do grającej szafy grosik wrzuć” (licząca sobie ponad 60 lat piosenka z repertuaru Koterbskiej wydaje się najbardziej zbliżona stylistycznie do formuły żywiołowego rock’n’rolla).

Największe wrażenie zrobiła jednak na mnie ekspresyjna interpretacja utworu „Fever”, spopularyzowanego w swoim czasie przez Elvisa Presleya. Wykonała go z niesamowitą pasją w głosie rozśpiewana Wiktoria. Myślę, że wypełnia ją bez reszty rock’n’rollowa dusza…

Genetyka robi swoje

Popisy wokalistów mogły się podobać tańczącym miłośnikom swingu, bo wyborne było brzmienie 28-osobowej orkiestry LNB. Niektórzy instrumentaliści – znakomita pianistka Dorota Zaziąbło (córka Jerzego Zaziąbły, klarnecisty i saksofonisty, a zarazem lidera dixielandowej grupy beskidzkiej Jerry Brass Band, która dosłownie poprzedniego dnia otrzymała w Iławie „Złotą Tarkę” dla zwycięzcy ogólnopolskiego festiwalu jazzu tradycyjnego), saksofonista Jerzy Główczewski i trębacze Paweł Siembieda oraz Adam Syc – prezentowali melomanom kunsztowne partie solowe o dużych walorach improwizacyjnych. Nie w każdej orkiestrze można spotkać takich muzyków!

Wirtuozi na schodach teatru

Podobnie było w niedzielę, choć zwiększyła się nieco liczebność orkiestry (tym razem grała ona w poszerzonym 32-osobowym składzie rozlokowanym na schodach wejściowych do teatru). Muzycy akompaniowali szóstce aktorów TP śpiewających w teatralnym oknie - Annie Guzik-Tylce, Wiktorii Węgrzyn-Lichosyt, Marcie Gzowskiej-Sawickiej, Tomaszowi Lorkowi, Grzegorzowi Margasowi i Adamowi Myrczkowi.

Impreza miała przekrojowy charakter. Kilkutysięczna publiczność zgromadzona m.in. na murach Zamku Sułkowskich oraz na Miejskiej Promenadzie Kultury (zamkniętej całkowicie dla ruchu drogowego ul. Zamkowej) słuchała piosenek wybranych z poprzednich „koncertów okiennych”, organizowanych w mieście w latach 2021-2025.

W przeszłości miałem okazję dość szczegółowo je za każdym razem relacjonować. Trzy z powtórkowych utworów wzbudziły teraz nieskrywany entuzjazm widzów: „Jest taki samotny dom” z dorobku Krzysztofa Cugowskiego i „Budki Suflera” w absolutnie brawurowym wykonaniu Grzegorza Margasa, „Boskie Buenos” z repertuaru Kory w wulkanicznej bez cienia przesady interpretacji Wiktorii Węgrzyn-Lichosyt oraz „Jesteśmy na wczasach” Wojciecha Młynarskiego w aktorskiej wersji teatralnej Adama Myrczka.

Rock progresywny

Warto odnotować, że utrzymana w dynamicznej konwencji rocka progresywnego interpretacja „suflerowego” utworu z 1975 roku, zamieszczonego na kultowej płycie „Cień wielkiej góry”, zjednała Margasowi długotrwałą owację publiczności. Ciarki przechodziły po plecach z wrażenia. Słowa najwyższego uznania należą się nie tylko aktorowi, ale i muzykom – perkusiście Sewerynowi Piętce, basiście Jakubowi Bejdzie i gitarzystom: Przemysławowi Hanajowi i Radosławowi Pendziałkowi.

Stołeczne telebimy

Brzmienie orkiestry opierało się jednak nie tylko na tych instrumentalistach. Wspomnieć koniecznie też warto o perfekcyjnym skrzypku i koncertmistrzu Krzysztofie Kokoszewskim, bez którego nie byłoby muzycznej uczty teatralnej w Polskiej Stolicy Kultury’2026. Jej przebieg nożna było dodatkowo śledzić w niedzielę na dwóch potężnych telebimach ustawionych nad tunelem kolejowym oraz w rejonie placu Żwirki i Wigury. Wieść niesie, że za sprawą bielskiej inscenizacji opery CARMEN Bizeta pojawi się jeszcze pod koniec sierpnia trzeci telebim na placu Chrobrego. Tego jeszcze nigdy nie było. Trudno jednak się dziwić - stolica kultury ma swoje wymogi…