Do redakcji trafił list dotyczący Białej Krakowskiej. Jego autor opisuje dzielnicę, która mimo rozwoju zabudowy mieszkaniowej wciąż - jego zdaniem - zmaga się z brakiem podstawowej infrastruktury i wieloletnimi zaniedbaniami.

Od wielu lat dzielnica Biała Krakowska jest zapomniana nie tylko przez Boga, ale także przez włodarzy miasta. Jest to jedyna dzielnica naszego miasta, która mimo dynamicznej rozbudowy budownictwa mieszkaniowego wciąż nie ma domu kultury. Brakuje tu również infrastruktury medycznej, usług handlowych i pocztowych, a także biblioteki dzielnicowej. To najlepsze świadectwo znaczących zaniedbań cywilizacyjnych w sprawach, które powinny być podstawowym standardem życia mieszkańców.

 

Tradycyjnie osobiste interwencje byłego, emerytowanego proboszcza z parafii św. Alberta skutecznie - w ramach swoistych „cudów dialektycznych” - pozwalały na łatanie dziur w ulicach przed procesjami Bożego Ciała. Po jego odejściu wielkość jednej z dziur na ul. Romanowicza można porównać tylko do leju po wybuchu bomby. Z dnia na dzień zwiększa ona swoją wielkość i głębokość, a co najgorsze, trudno mieć dziś nadzieję na kolejne cuda.

 

Do tego dochodzi ul. Westerplatte, której gruntowa nawierzchnia pamięta lata 60. ubiegłego wieku. Problemem jest także brak chodników. Te, które istnieją, pochodzą z tego samego okresu i nie pozwalają na bezpieczne przejście ani przejazd wśród wysokich traw przy skrzyżowaniach ulic. Określenie prowincjonalności tej smutnej, szarej codzienności niestety nie jest więc na wyrost.

 

Świat cały czas się zmienia, lecz wciąż zna swoje żenujące peryferia i krzywe lustra - także w kraju, który należy do gospodarczych elit.

- pisze nasz czytelnik.

Krótko mówiąc, opisane w liście problemy nie dotyczą wyłącznie pojedynczej dziury w jezdni czy jednej ulicy. To głos w sprawie codziennej infrastruktury, z której korzysta szersza grupa mieszkańców, i temat, który może powracać wraz z dalszym rozwojem tej części miasta.