TANGO POLACO MUSEO w Buenos Aires – projekt z udziałem bielskiego Instytutu Tanga

11 stycznia w Buenos Aires, w historycznej dzielnicy San Telmo, otwarto TANGO POLACO MUSEO – projekt kulturalny poświęcony historii i dziedzictwu polskiego tanga. Inicjatywa została sfinansowana i zainicjowana przez Jolantę Olszowy-Oleś, mecenas sztuki tanga i właścicielkę Muzeum Tanga w Bielsku-Białej oraz funkcjonujący od roku w naszym mieście Instytut Tanga. Otwarcie odbyło się w przestrzeni Cafe Orlando – Casa Ezeiza przy ul. Defensa 1179.

Projekt realizowany w stolicy Argentyny łączy Buenos Aires – miasto narodzin tanga – z polskim doświadczeniem tego gatunku, rozwijanym m.in. poprzez prywatne inicjatywy kolekcjonerskie i badawcze podejmowane w Polsce, w tym także w Bielsku-Białej.

Symboliczna lokalizacja w San Telmo

San Telmo jest jedną z dzielnic Buenos Aires najsilniej związanych z historią tanga. To tutaj kształtowały się jego pierwsze formy społeczne i artystyczne. Umiejscowienie TANGO POLACO MUSEO w tej części miasta podkreśla ideę powrotu tanga do miejsca narodzin – tym razem w narracji wzbogaconej o wątek polski.

Organizatorzy wskazują, że projekt ma charakter dialogu kulturowego, a nie ekspozycji narodowej – tango prezentowane jest jako zjawisko podlegające migracjom i reinterpretacjom.

Inicjatywa prywatna i międzynarodowa współpraca

TANGO POLACO MUSEO powstało w pierwszą rocznicę działalności Instytut Tanga. Projekt został przygotowany przy współpracy z Club Social Cambalache i sfinansowany przez Jolantę Olszowy-Oleś – fundatorkę i mecenasa sztuki tanga, od lat zaangażowaną w dokumentowanie polskiego dziedzictwa tangowego.

Jak podkreślają twórcy, muzeum nie funkcjonuje jako klasyczna instytucja archiwalna. Zostało zaprojektowane jako przestrzeń narracyjna, umożliwiająca opowiadanie historii tanga poprzez dokumenty, artefakty i kontekst kulturowy.

Historyczne partytury jako punkt wyjścia narracji

U podstaw ekspozycji znajduje się kolekcja historycznych partytur polskiego tanga, drukowanych w latach 20., 30. i 40. XX wieku. Są to materiały zachowane na kruchym papierze, noszące ślady użytkowania i upływu czasu, dokumentujące tango na etapie zapisu muzycznego – zanim zostało wykonane tanecznie.

Okładki partytur, utrzymane w stylistyce art déco i modernizmu, pełnią jednocześnie funkcję źródeł ikonograficznych, ukazujących estetykę epoki.

„To kruche papiery, na których ruch został zapisany, zanim został zatańczony – każda strona przechowuje wspólny puls muzyków i tancerzy” – pisze na swoim profilu FB, Michał Shevchenko, dyrektor Muzeum Tanga w Bielsku-Białej, tancerz i instruktor tanga.

[ZT]20972[/ZT]