Nad rozległą łąką w największej wsi w Polsce unosiła się w październikową sobotę swojska woń duszonek. W rejonie ul. Wrzosowej w Kozach (powiat bielski) zorganizowano po raz dwunasty w dziejach popularny Festiwal Koziańskich Duszonek. To lokalna tradycja, która na dobre zagościła już w tej beskidzkiej miejscowości.

Organizatorom i uczestnikom sympatycznej imprezy znów sprzyjała pogoda. Od 12 lat w dniu jesiennego festiwalu kulinarnego nie spadła w Kozach ani jedna kropla deszczu. To geograficzny ewenement, ale bardzo korzystny dla mieszkańców gminy i przybyszów z innych miejscowości, którzy corocznie przyjeżdżają tam, by degustować różne odmiany regionalnej potrawy o niepowtarzalnych walorach smakowych.

::photoreport{"type":"check-for-article","item":"1224"}

Z kociołkami na łące

3 października rozlokowało się na trawie 9 rywalizujących ze sobą drużyn wyposażonych w żeliwne kociołki i odpowiedni zapas drewna opałowego. Punktualnie o godz. 14 rozpalono ogień pod kociołkami, których zawartość była jeszcze pilnie strzeżoną tajemnicą dla obserwatorów. Poza konkursem wzięła też udział w imprezie, co na pewno warto odnotować, ekipa miejscowych emerytów.

Każdy z kulinarnych konkurentów korzystał z innej receptury przygotowywania duszonek. Można się było tylko spodziewać, że składniki plenerowych smakołyków będą we wszystkich przypadkach takie same – ziemniaki, kapusta, kiełbasa, a być może również – cebula i marchewka. Proporcje warzyw i wędlin były jednak ścisłym sekretem.

Po kilkudziesięciu minutach wszystko stało się jasne. Zgromadzeni przy plenerowych stołach liczni smakosze mogli już spróbować specjałów serwowanych na papierowych tackach przez podekscytowane drużyny kucharskie. Festiwalowe duszonki były potem skrupulatnie oceniane smakowo przez uczestników koziańskiego spotkania pod gołym niebem. Posługiwali się oni w tym celu trzymanymi w rękach tackami. Nabijano je po prostu na metalowe szpikulce umieszczone przy poszczególnych drużynach. Regulamin przewidywał, że o zwycięstwie w rywalizacji będzie decydować liczba nakłutych tacek.

Zabawne recytacje

Zanim jednak do tego doszło, kucharze i kucharki musieli wyrecytować lub odśpiewać własne opowieści o swoich duszonkach. Ta część festiwalu okazała się wyjątkowo zabawna. Śmiechu było co niemiara. Na koniec przyszedł czas ogłoszenia wyników plenerowego konkursu. Najwięcej głosów (bo aż 84) zebrała drużyna „Dwójeczek”, związanych na co dzień z miejscową Szkołą Podstawową nr 2 im. Stanisława Staszica. Triumfatorzy otrzymali okolicznościowy dyplom, nagrodę książkową i rzeczową (w tym m.in. okolicznościową patelnię). Odebrali ją z rąk wójta Kóz, Jacka Kalińskiego, który z uwagą przyglądał się imprezie i mocno kibicował kucharzom.

Festiwal, jakich mało

Widziałem to wszystko na własne oczy, bo z myślą o oryginalnym festiwalu kulinarnym przyjechałem specjalnie z Gliwic do Kóz. Z pewnością nie był to dla mnie czas stracony. Beskidzka impreza miała bowiem ciekawy przebieg, a podobnych przedsięwzięć integrujących lokalną wspólnotę nie organizuje się przecież zbyt często w naszym kraju. A szkoda…